Vijf dagen hier... Baggio is aan het inburgeren en dat doet hij knap. Dinsdag heb ik de deur van de kattenkamer geopend, zodat hij vrij op onderzoek uit kon gaan en de anderen met hem kennis konden maken. Een aantal deed dat ook direkt...

't Is altijd een gok hoe je de inburgering aanpakt. De een zoekt vrijwel meteen de confrontatie op, de ander houdt zich schuil. Het hangt van karakter af, maar ook zeker van de leeftijd. Omdat Biaggo al ruim 5 maanden oud is, besloten we hem eerst aan de kattenkamer en ons te laten wennen (voor een veilig basisstation) en hem de eerste dagen af en toe visite van de katten te gunnen. We begonnen met Cooper en Tutti, gevolgd door de kittens Britt en Tippy. De eerste twee vonden het eten interessanter, Britt blies, maar Tippy vond het meteen een eindeloze vriend. Ze was niet bij hem weg te slaan! Praktisch de hele zondag zat ze bij hem, 's nachts sliep ze in de kattenkamer...  Ook de maandag deelde ze lange tijd de kamer, dat wilde ze. Heel schattig. En dinsdagochtend ging de deur dus open...

Baggio zag Zsa Zsu, Luna en Clarence voor het eerst... Zsa Zsu zou geen probleem zijn, want die accepteert andere katten moeiteloos. Van Luna en Clarence verwachtten we iets meer vuurwerk. Maar niks! Van Luna geen grom, blaas of snauw. Sterker nog: ze vond hem razend interessant en zocht toenadering. Clarence had ogen als schoteltjes, achtervolgde Baggio op de voet maar het bleef bij snuffelen en een tikje tegen de kont. Dat was het... Baggio kreeg die dag geregeld visite, maar zelf bleef hij hoofdzakelijk in de voor hem veilige kamer....op één kort uitstapje naar de zolder na.

Woensdagochtend stond hij ineens in de woonkamer. Liep een rondje (Jazz sliep en heeft hem niet eens opgemerkt) en verdween weer naar boven. De katten accepteerden hem op zich prima. Alleen Tutti en Cooper doen iets minder vriendelijk tegen hem, tenminste...als hij te dichtbij komt. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Didi, zij het wat minder vaak. Zo ook vandaag (donderdag)... Weer kwam hij kort naar beneden, dit keer wel opgemerkt door Jazz. Dat was voor hem de reden zich terug te trekken in zijn veilige kamer. Zij het rustig... hij kent immers het wezen 'hond' en de geluiden die daarbij horen. Het komt allemaal wel goed...

Naar ons toe is hij trouwens heel aanhankelijk. Als hij ons ziet, reageert hij eerst wat schuw. Tót je je stem laat horen... Dan komt hij aangewandeld om wat te kroelen. En spinnen!! Heel leuk... We zijn er erg blij mee, want het is altijd maar afwachten hoe toegankelijk en aanhankelijk een kat naar mensen toe is. Met Baggio zit dat wel goed. Hij is bijna een Cooper...

Hij is precies 24 uur bij ons: Quaterback von Grigoleit...ons nieuwe katertje. Quaterback is een black golden shell Selkirk Rex, een langhaar al moeten zijn haren nog flink groeien. Hij is geboren uit twee langharen, dus dat moet geen probleem zijn.  Gisteren hebben Jolanda (baasje van Choo Choo) en ik hem opgehaald uit Venlo, waar we hadden afgesproken met zijn fokster Margret Grigoleit.

Jolanda was tegen half 9 's ochtends bij ons. Natuurlijk moest ik eerst wat koffie drinken voor we op pad gingen ;) Dat werd dus kwart voor 10... Onderweg gingen we nog een paar keer in de fout, maar we waren ruim op tijd voor de afspraak. Hoewel de parkeerautomaat nog een beetje maf deed. Weten wij veel dat er beslist niet meer in mag? Maar Jolanda's telefoontje helderde dat op, gelukkig. Kwamen we in het station, bleek er helemaal geen Burger King te zijn! En daar hadden we nou juist afgesproken! Stomme site... ik had het toch echt gelezen ;)  We hebben dus buiten gewacht tot Margret kwam. Duidelijk herkenbaar met een transportbox in haar hand en wij ook, want die droegen wij ook mee. We besloten naar de overkant te gaan, naar Hotel Wilhelmina. Daar koffie besteld en alles geregeld. In mijn beste Duits, met Jolanda die elke keer wilde vertalen...ha ha. Maar het verstaan is het probleem niet.

Quaterback was wat gestresst van de reis, hij had de hele weg van Duitsland naar Venlo zitten miauwen, maar in Jolanda's auto was hij stil. Ik had de box op schoot en aaide hem zo nu en dan. Hij werd er duidelijk wat rustiger van. Met nog 1 pauze onderweg kwamen we om 4 uur 's middags terug in Lelystad. Quaterback werd in de hal al opgewacht door Tutti, Cooper, Didi en de kleintjes. Maar Quaterback voelde zich nog niet zo fijn, dus die heb ik in de kattenkamer gezet met alle benodigdheden: voer, water, kattenbak, mandjes, dekens en speelgoed. Hij taalde er niet naar. Sloop door de kamer en dook in een mand. Het was niet leuk, ik was niet leuk... Hij vond het vreselijk allemaal. Wat later op de avond spinde hij volop, maar hij bleef zich schuilhouden. Tja, het valt ook niet mee om op leeftijd van ruim 5 maanden ineens te verhuizen.

Gisteren heeft hij heel kort Cooper en Tutti op visite gehad, maar die hadden meer interesse in het eten dat er stond. Vandaag mochten Britt en Tippy een kijkje nemen. Quaterback voelde zich iets prettiger en vond de visite ook wel leuk. Britt blies op hem, maar Tippy vond die nieuwe vriend geweldig. Zij is lange tijd bij hem gebleven, wilde de kamer niet uit. Heel schattig... Ook Didi heeft even aan de nieuwkomer mogen snuffelen en ook zij vindt het wel prima. Hoewel zeker nog niet vrij en vrolijk, heeft Quaterback vandaag gesnoept en lekker van zijn brokjes gegeten. Ook heeft hij met Tippy gespeeld en poetste hij zichzelf... Goede tekens, hij komt er wel.

Hij komt er wel, want één ding weten we nu al: het is een ventje met een zacht karakter. Hij blaast niet, gromt niet, krabt niet. Het enige wat hij doet is spinnen en zowaar zijn buikje al aanbieden. Je kunt het zien op de video die we van hem maakten...

Margret, thank you very much for this sweet, gorgious boy! Jolanda, hartstikke bedankt voor de lift en de gezellige dag :) Als wij kwekken, lijkt de afstand niet zo groot ;)

Oh... nog iets: omdat Quaterback een beetje moeilijk roepen is noemen we hem 'Baggio', dat bekt lekker :)

Je gaat naar de dierenarts om de kittens te laten chippen en enten en mamma Didi op te halen, na haar sterilisatie, en belandt in het ziekenhuis... Het overkwam mij. Hoe dat kan?

Tja... een gat in het asfalt. Juist op de route van parkeerplaats naar de ingang van de kliniek en daar lag Martie. Ik ben eerst op mijn knieën gevallen, zette de bak met kittens nog fatsoenlijk neer en gleed door op borst en neus. Tjonge, dat deed pijn! Ik ben een poosje op mijn knieën blijven zitten en toen kwam er hulp. Een klant van de praktijk en een voorbijganger. Ze hebben me naar binnen gebracht. Daar werd ik op een bankje gezet. Ik voelde me niet goed, dus deed ik mijn hoofd tussen mijn knieën.

De volgende stap was de behandelkamer, voor wat meer rust. Ik liep er zelf, ondersteund door assistentes, naar toe. Ik ben op de grond gaan zitten, lijkbleek. Op een gegeven moment half onderuit, op mijn zij... braakneigingen, duizeligheid... De dierenarts belde de ambulance, want het ging niet zo goed met me. Wat een ellende...

De heren van de ambulance hebben drie keer geprobeerd me te laten staan, maar elke keer werd ik weer draaierig met tintelende wangen en lippen. Mijn hartslag was érg laag... Omdat ze me niet meer helemaal oké konden krijgen, werd besloten me naar het ziekenhuis te brengen. Kittens en mammapoes zouden een nachtje bij de dierenarts blijven slapen, want er was niemand die ze zou kunnen halen. Manlief was immers aan het werk en zat helemaal bij Eindhoven in de buurt...

In het ziekenhuis bleek dat mijn hartslag naar 40 was gezakt, vandaar de zorgen. Er is een hartfilmpje gemaakt, mijn bloed is uitgebreid onderzocht, mijn nek en andere gewrichten werden nagekeken en mijn bloeddruk is ieder half uur gemeten. Het was allemaal prima. Alleen zag ik er door de stuiter op mijn neus uit als een freefighter...  Edwin was inmiddels naar Lelystad gekomen en met de hulp van schoonzus kon ik ook weer naar huis... Nog helemaal groggy en met een beurs lijf. Helemaal stijf... En zo doe je ineens heel andere dingen dan een enting en chip halen voor je katjes. Maar goed: ik heb een heleboel witte jassen gezien, dat wel.

Vanochtend heb ik kittens en mamma weer opgehaald. Een bloembakje mee als bedankje voor de meer dan goede zorgen van dierenarts en assistentes. De kittens bleken zich uitstekend te hebben vermaakt en kregen er weer een plusje bij voor hun socialisatie. Didi lag nog bij te komen van de toch wel ingrijpende operatie en vond het ook allemaal wel prima... Thuis mocht Didi lekker rustig herstellen in de kittenkamer en gingen de kleintjes meteen volop los. Oh...dat hadden we gemist. Eén nachtje ergens anders en ja...we misten ze, die kleine belhamels. Dat wordt nog wat als ze straks echt vertrekken.

't Is alweer een tijdje geleden dat ik wat schreef... Griep hè? En een moeilijk herstel daarvan. Als je dan werkt en tussendoor de katten moet verzorgen, blijft er weinig puf over voor wat anders. Maar goed, het gaat weer wat beter en dus kan een update over onze kattenclub niet ontbreken.

Kleine katjes worden groot... De kittens gaan prima en we hebben vreselijk veel plezier met en van ze. Jeetje, wat zullen we ze missen als ze aankomend weekend gaan verhuizen! Ze slapen inmiddels ook 's nachts niet meer in de kattenkamer... Vierentwintig uur per dag kunnen ze het huis op stelten zetten. Je begrijpt dat het straks stil wordt hier, hoewel Britt en Tippy iets langer blijven om Zwitserland in te mogen (Rabiësenting).

Verder nieuws over Didi... Zij wordt morgen gesteriliseerd. We hebben de knoop doorgehakt: geen kittens meer voor Didi. Ze heeft prachtige, lieve en gezonde kindertjes, maar haar dracht ging maar moeizaam waarbij ze zichzelf knap verwaarloosde door weinig te eten. Ze had weinig melk voor de kleintjes en een echte moeder was ze ook niet. Alsof ze er geen plezier in had... Wij vinden dat een moederpoes moet genieten van haar kroost, zoals Zsa Zsu dat doet. Die is op haar best mét kittens, totaal anders dus. Plussen en minnen tegen elkaar af gewogen waren Dinky, Britt, Lulu, Willy en Tippy dus haar eerste en enige kittens. Heel erg jammer, maar zeker voor Didi het beste.

Dan de toekomstige kater... De perikelen met Cooper's gebit en daardoor castratie maken dat Clarence nog een poosje dekkater blijft, tót zijn opvolger dekrijp is. Die opvolger is Quaterback von Grigoleit. Ja, we hebben een katertje gevonden. Gelukkig... Quaterback is nog niet hier, hoor. Hij komt pas 24 maart deze kant op. Deze black golden shell kater is dan 5 maanden oud, wat als voordeel heeft dat we niet zoveel tijd verliezen. We hopen dat de andere katten hem vrij vlot op willen nemen in de groep. Dat is altijd afwachten, zeker met een iets ouder kitten. Als we mooie foto's van hem hebben, zullen we ze plaatsen. Tot die tijd is Quaterback nog een beetje een mysterie, ha ha.